@sessizliginsesi

Gece sessizliğinde sadece ben varım. Düşüncelerim, hislerim, pişmanlıklarım. Belki diyorum bu böyle olmasaydı hayat bana neler getirecekti. Sonra "sadece hayat" zaten bir şekilde yine bu durumda olacaktım diye düşünüyorum. Geleceğe döndüğümde kara deliğin içerisinde buluyorum kendimi; yeni hisleri kabullenmek, eskilerin üstünü kapamak gibi... Her şey bir öncekinden beter oluyor. Her yaş sorumluluk getiriyor kendisiyle beraber. Sorumlulukta güç gerektiriyor. Her zaman aynı güçte olamıyorum. Direncim azalıyor, kalbim yoruluyor ama bu süreçte eksiler ve artılar birbiriyle kaynaştıkça ilerleyebilyorum. İlerledikçe hislerim de kayboluyor, robotlaşmışım gibi geliyor hayata ayak uydurmaya çalıştıkça. Belki de sadece kafamda kuruyorum bilmiyorum.

Ân oluyor bir garip duyguya varıyorum; bu sefil dünyada acep ne arıyorum? `Necip Fazıl Kısakürek

Günaydınn ☀ ☀ Han'dan önce günaydın gönderisini atabildim sonunda🫡

Belki küçükken kafamda kurduğum hayatın her bir zerresini teker teker kaybettim diyedir belki de her şey de güçlü olmaya çalışıp asla belli etmememdendir bu hayatı böyle yaşamamın sebebi.

Yorgunluğun kıyısında büyür bazı sevgiler, sessiz ve derin. Özlemse gecenin koynunda ağırlaşan bir duygu; ne eksik ne de bitkin.

Kalp midir insana sev diyen, Yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek; Bi muma ateş olmak mı, Yoksa yanan ateşe dokunmak mı?

Hayat; bazen yağmur sesi eşliğinde uyumak, bazen de yağmur sesi dinlemeden uyuyamamak.

Teşekkürler kwhshdh